Verslagen / Info

    Film / video

    Op kaart

    Puzzelen

    Links

 

   

   

   

   

   

   

   

      Schotland Menu

 

   Schotland Info

   Schotland video's

   Schotland op kaart

    Webcams

    Vakantie 2005

    Vakantie 2001

    Even ontspannen

 

 10 Juni 2001, Camping Forget Me Not, Longhorsley (Engeland)
(Klik op foto voor vergroting)

Deze website kunt u het beste bekijken bij een beeldschermresolutie van 1280x1024
 
  Hier vind je Forget Me Not Caravan Park

We hadden Fort William verlaten en waren op weg naar de Hadrian Wall om daar in de buurt een camping te zoeken. Om 12.30 uur belde Eio dat hij veel later van de boot af was gekomen. Op dat moment waren we een boterhammetje aan het eten op een parkeerplaats langs de A68 net ten zuiden van Edinburgh.

We zaten dus al op de juiste weg. Daarna zijn toen doorgereden naar Jedburgh. Daar aangekomen zagen we geen bekende vrachtwagen, dus hebben we onze combinatie zo neer gezet dat Eio deze niet kon missen. Voor de vrachtwagen was hier ook voldoende ruimte. Gea heeft toen koffie gehaald, en nog geen 10 minuten later kwam Eio om de hoek, flink knipperend met zijn verstralers. Na anderhalf uur, 3 koppen koffie en een dikke koek, hebben we afscheid genomen. Eio naar het noorden, wij naar het zuiden. We hadden een camping in Hexham uitgekozen, in de buurt van de Hadrian Wall. Om de camping te vinden was een probleem maar om er te komen was een nog groter probleem. Het laatste stuk, een paar honderd meter voor de ingang van de camping, was zo steil dat we in de 1e versnelling naar boven moesten. Omdat we niet zeker wisten dat we voor de ingang van de camping stonden ben ik maar gestopt, wat ik achteraf dus niet had moeten doen.
  We stonden er inderdaad voor, maar wel stil op deze steile weg. En je raad het al, de combinatie hadden we nog niet weer in beweging. Caravan schuin achter de auto en dan doortrekken dacht ik, ware het niet dat de ingang bedekt was met hooi, i.v.m. mond en klauwzeer wat er in die tijd heerste. Dus, spinnende wielen en geen meter verder. Weer achteruit, weer proberen. Nee dus. Tot dat er eindelijk een paar levende wezens zich lieten zien om een handje te helpen.
Wie het waren en waar ze zo ineens vandaan kwamen wisten wij niet. Weer de caravan zo schuin mogelijk gezet, gas geven en de levende wezens drukken. En ja hoor we waren op het terrein van de camping. Tot onze verbazing was er ineens geen mens meer te bekennen. Aangebeld bij het huis op de camping, niemand deed open. Dan maar vast de caravan op de plek zetten, dus ik reed door naar de standplaatsen. Nou, als ik daar de caravan had moeten plaatsen mocht er wel een kraanbedrijf aan te pas komen. Er stonden wel caravans maar die hadden de vlakke plekken die er waren, bezet. En er was ook werkelijk geen mens te bekennen, niet te geloven. Dan maar een andere camping opzoeken. Gea was al behoorlijk in paniek geraakt door deze gebeurtenis.
  Het volgende probleem was dat ik met de neus van de auto naar de camping gericht stond. Ik moest dus achteruit en draaien om de camping weer te verlaten. Dus Gea instructies gegeven om te kijken of ik geen boom zou raken. Het keren ging goed, maar ik stond met het rechter voorwiel in de berm op een stukje wat vrij steil omhoog liep, dus je raad het al. Op het moment dat Gea weer in wou stappen gaf ik gas om op het vlakke te komen, niet aan Gea gedacht waar zij stond.
Het wiel in de berm begon te spinnen net op het moment dat Gea in wou stappen, dus je raad het al. Gea zat van boven tot onderen onder de modder. Ze kon zelfs niet meer door haar bril heen kijken. Nu was ze helemaal niet meer te pruimen. Als hier een filmpje van zou geweest, en ik had deze opgestuurd naar Linda de Mol, dan had het zeker de 1e prijs gehaald. Ze was zo van streek dat ze weigerde om zich in de caravan om te kleden. Dan maar op weg, op zoek naar een andere camping. Rijden, rijden, maar geen camping. De benzinetank was al behoorlijk leeg, dus schakelde ik over op gas, die zat nog vol. En een tankstation waren we ook nog niet tegen gekomen, dus het werd beangstigend. Na vele kilometers vonden we eindelijk een tankstation. En je kon er met de mastercard betalen, perfect.
  Maar Gea moest bij het betalen een handtekening zetten onder het bonnetje, ik mocht dat niet. Ik had de mevrouw achter de balie al een beetje duidelijk gemaakt wat er gebeurt was (I have a dirthy woman?). Maar toen Gea binnen kwam kon ze er niet omheen om in lachen uit te barsten. Ze vond het wel erg sneu. Maar we hadden de tank weer vol. Na uren zoeken naar een camping en veel kilometers in noordelijke richting reden we door Longhorsley. Hier zagen we een campingbordje, Forget Me Not Caravan Park.
Die naam was wel toepasselijk na wat er deze dag allemaal gebeurt was. Het was geen denderende camping, maar we zijn maar gebleven, want we waren behoorlijk moe en het was al behoorlijk laat. We hadden besloten om de 2 nachten, die ons nog resten voor dat de boot vertrok, hier maar te blijven staan.